Dead poets society

Midden in de Romeinse wijk Testaccio staat een witte, wat gehavende piramide. In deze piramide ligt een voorname Romein begraven die de naam Caius Cestius en een voorliefde voor Egyptische tradities had. Aan de voeten van Cestius vind je een bijzondere plek, een oase van eeuwige en tijdelijke rust, waar kunstenaars onder de grond liggen en kunstwerken bovenop hen staan. We zijn op het Campo Cestio in Rome.

Vroeger werd het Campo Cestio het Cimitero Acattolico genoemd, het niet-katholieke kerkhof dus. Niet-katholieken die in Rome begraven wilden worden waren er genoeg, maar het was hen verboden zich na hun dood tussen de katholieken ter aarde te stellen. De katholieke kerk was echter wel zo gastvrij om speciaal voor niet-katholieken een stukje grond in Rome ter beschikking te stellen, aan de rand van de stad.

Wilhelm von Humboldt, niet katholiek, was werkzaam aan het pauselijke hof in Rome toen hij zijn beide zoons verloor. Paus Pius VII leefde met hem mee en schonk Wilhelm een stuk grond vlak bij de oude Piramide van Cestius waar hij zijn niet-katholieke zoons mocht begraven. Het niet-katholieke kerkhof van Rome was geboren. Protestanten en andere gelovigen van over de wereld konden een plekje reserveren, maar eenieder die hier begraven wilde worden diende wel aan strenge, door de paus opgelegde regels te voldoen.

Nog altijd is het Campo Cestio, zoals het Cimitero Acattolico tegenwoordig wordt genoemd, een plek waar ‘niet-katholieke staatsburgers’ begraven kunnen worden. Het is ook een bescheiden bedevaartsoort geworden voor fans en bewonderaars van John Keats en P.B. Shelley. Het zijn de twee beroemdste en meest bewonderde dichters uit de Britse Romantiek, de stroming die na de eeuw van Verlichting, waarin de rede centraal stond, een prominente plek (terug) gaf aan emotie, instinct, verbeeldingskracht en de kracht en pracht van de natuur. Het was de tijd van Goethe, Rousseau, Beethoven en Schubert. Van Keats en Shelley. Beiden waren als dichters bijna een verpersoonlijking van die romantische wind die door Europa waaide. Het is misschien niet meer dan logisch dat ze uiteindelijk Groot-Brittannië voorgoed inruilden voor Italië, waar ze zich veel meer thuis voelden. In Rome kun je een bezoek brengen aan het Keats-Shelley Huis, vlak bij de Spaanse Trappen, als je meer wilt weten over de geschiedenis van de dichters in Rome.

In 1821 stierf Keats. Hij wilde begraven worden in Rome en had de expliciete wens geuit dat er geen naam of datum op zijn grafsteen mocht komen. Hij wilde volstaan met de inscriptie: ‘Here lies one whose name was writ in water’, met daarboven een afbeelding van een Griekse lier waarvan 4 van de 8 snaren gebroken zijn. Shelley vond in 1822 de dood op zee toen zijn boot schipbreuk leed. Hij werd gecremeerd, waarna zijn as naar het Campo Cestio werd gebracht om een laatste rustplaats te vinden naast die andere dode dichter: John Keats.

Naast de graven van Keats en Shelley vind je op het Campo Cestio, sowieso een heerlijke en prachtige oase van rust in Rome, verschillende grafstenen die meer op kleine kunstwerken lijken dan op zerken. De sculpturen zijn zo nu en dan ontroerend, de bijbehorende teksten intiem. Wandelen over de niet-katholieke begraafplaats van Rome is een bijzondere ervaring.

Praktisch
Plan hier je bezoek aan het Cimitero Acattolico in Rome.

Advertenties

10 gedachten over “Dead poets society

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s